خیلی ها بهم گفتند که ازدواج کن و خدا روزی رسونه و نمیدونم شاید فشارها باعث بشه ازدواج هم بکنم ولی به نظرم اگر با این دید بری جلو که خدا روزی رسونه ممکنه به خدا بدبین بشی ولی اگه واقعیت ها رو در نظر بگیری که بله باید سعی کنی یه درامدی داشته باشی یا یه حداقل هایی جور کنی بهتره بعد بری جلو اینجوری از خدا هم طلبکار نمیشی که پس کو اون روزی رسون بودنت.
در ادامه این پست
خب پس احتمالات رو بدیم که آدم بره تو خیابان تصادف میکنه و میمیره
پس نره توی خیابان و در ظواهر حضور پیدا نکنه
چرا چون شاید تصادف کنه
در صورتی که شاید در خانه سکته کنه
دوتا حالت داره: ما یا ایمان داریم به خدا یا نداریم
اگه داریم وقتی میگه برو توی تنور میریم توی تنور
اگه نداریم که خب مشخص هست
استدلالات میاریم که آتیش داغه و جیز پس نباید بریم چون عقلمون میگه آتیش داغه
پس اگه بنای زندگی رو بخوای به احتمالات بدی خدای نکرده شاید شما تصادف کنی و یه عمر باید روی ویلچر زندگی کنی و حتما هم تا آخر عمر دو نفر باید شما رو نگهداری کنند
پس ازدواج نکنید که نکنه روزی روی ویلچر بشینید خدای نکرده
اینو مثال زدم که مطلب جا بیافته، ایشاالله که شما همیشه سلامت و تن درست باشید
سلام
من کاری به حرف مردم ندارم ولی شخصا به این اعتقاد پیدا کردم که خدا روزی رسون هست اگه تلاش باشه
قبل و بعد ازدواج خودم من خیلی فرق کرد
بعد ازدواج دربهایی به روم باز شد که فکرش رو نمیکردم
از جاهایی روزی اومد که تصورش رو نداشتم
ورقهایی برگشت که از ذهنم عبور هم نمیکرد اینطور بشه